Άγιος Γεώργιος

«o αριστεύς ο θείος», «o λέων ο ένδοξος», «o αστήρ ο πολύφωτος», «του Χριστού οπλίτης», «της ουρανίου στρατιάς ο συνόμιλος».



Ο Άγιος Γεώργιος (γνωστός στην Ορθόδοξη Εκκλησία ως Τροπαιοφόρος) είναι από τους πιο γνωστούς αγίους της σε ολόκληρο τον Χριστιανικό (και μη) κόσμο. Γιορτάζει στις 23 Απριλίου ή για τις Εκκλησίες που πηγαίνουν σύμφωνα με του Ιουλιανό ημερολόγιο, εάν η ημέρα συμπέσει πριν το Πάσχα, μετατίθεται την Δευτέρα της Διακαινησίμου. Ο Άγιος Γεώργιος θεωρείται Άγιος της Καθολικής Εκκλησίας, της Αγγλικανικής Εκκλησίας, της Ορθόδοξης Εκκλησίας και επίσης για κάποιες διαμαρτυρόμενες ομολογίες που αποδέχονται την απόδοση τιμών σε Αγίους.

Γεννήθηκε μεταξύ των ετών 280-285 μ.Χ., πιθανά στην περιοχή της Αρμενίας, από τον Έλληνα Συγκλητικό, στρατηλάτη στο αξίωμα, κατά τους χρόνους του αυτοκράτορα Διοκλητιανού, Γερόντιο. Εκεί, σε ένα μοναστήρι της περιοχής, ο Άγιος δέχθηκε το Μυστήριο του Βαπτίσματος και έγινε μέλος της Εκκλησίας. Ο πατέρας του Αγίου, Γερόντιος, καταγόταν από πλούσια και επίσημη γενιά της Καππαδοκίας. Σε παλαιό χειρόγραφο αναφέρεται, ότι γεννήθηκε στην Σεβαστούπολη της Μικρής Αρμενίας, αρχικά ήταν ειδωλολάτρης και αργότερα έγινε χριστιανός. Η σύζυγός του ονομαζόταν Πολυχρονία, ήταν χριστιανή και καταγόταν από τον γνωστό Λύδδα (Διάσπολη) της Παλαιστίνης. Όπως αναφέρουν οι πηγές, η οικογένεια του Αγίου, όταν εκείνος ήταν σε μικρή ηλικία, μετοίκησε στην Λύδδα, λόγω του θανάτου του πατρός του.

Σε νεαρή ηλικία ο Γεώργιος κατατάχθηκε στον ρωμαϊκό στρατό. Διακρίθηκε για την τόλμη και τον ηρωισμό του και έλαβε το αξίωμα του Τριβούνου. Λίγο αργότερα ο Διοκλητιανός τον έκανε Δούκα (διοικητή) με τον τίτλο του Κόμητος (συνταγματάρχη) στο τάγμα τον Ανικιώρων της αυτοκρατορικής φρουράς· «πολλάκις πρότερον μεγαλοπρεπώς διαπρέψας του των σχολών μετά ταύτα πρώτου τάγματος κόμης κατ' εκλογήν προεβλήθη».

Το 303 μ.Χ. όταν άρχισαν οι λυσσαλέοι διωγμοί του Διοκλητιανού, ο Άγιος Γεώργιος δε δίστασε να ομολογήσει τη χριστιανική του πίστη, προκαλώντας το αδυσώπητο μένος του Διοκλητιανού, ο οποίος τον υπέβαλε σε σειρά φρικτών βασανιστηρίων. Η πίστη του Αγίου γίνεται αφορμή να βαπτιστούν οι στρατιωτικοί Ανατόλιος και Πρωτολέων, Βίκτωρ και Ακίνδυνος, Ζωτικός και Ζήνωνας, Χριστοφόρος και Σεβιριανός, Θεωνάς, Καισάριος και Αντώνιος, των οποίων την μνήμη εορτάζει η Εκκλησία στις 20 Απριλίου, και η βασίλισσα Αλεξάνδρα, σύζυγος του Διοκλητιανού, μαζί με τους δούλους της Απολλώ, Ισαάκιο και Κοδράτο, των οποίων η μνήμη τιμάται στις 21 Απριλίου.
Ο Διοκλητιανός δεν το περίμενε και έφριξε με την στάση του Γεωργίου. Τότε άρχισε για τον Άγιο μια σειρά φρικτών βασανιστηρίων, αλλά και θαυμάτων, που έφεραν πολλούς ειδωλολάτρες στη χριστιανική πίστη. Αφού τον λόγχισαν, ξέσκισαν τις σάρκες του με ειδικό τροχό από μαχαίρια. Έπειτα, τον έριξαν σε λάκκο με βραστό ασβέστη και κατόπιν τον ανάγκασαν να βαδίσει με πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια. Από όλα αυτά ο Θεός τον κράτησε ζωντανό και έγινε αιτία να εξευτελιστούν τα είδωλα και οι εκφραστές τους.
Ο Άγιος μαρτύρησε προσευχόμενος, «απετμήθη την κεφαλήν», την Παρασκευή 23 Απριλίου του έτους 303 μ.Χ. Κατά δε τον υπολογισμό του ιστορικού Ευσεβίου, και σύμφωνα με το μακεδονικό ημερολόγιο, αντιστοιχούσε στην Παρασκευή της Διακαινησίμου, του Πάσχα. Κρυφά σήκωσαν οι Χριστιανοί το πάντιμο λείψανο του και το έθαψαν, μαζί με αυτό της αγίας μητρός του, η οποία μαρτύρησε την ίδια ή την επόμενη ημέρα. Ο πιστός υπηρέτης του Αγίου, Πασικράτης, εκτελώντας την επιθυμία του Αγίου, παρέλαβε το άγιο λείψανο του Μάρτυρα, μαζί με αυτό της μητέρας του, και τα μετέφερε στην Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στην Δύση.

Ο Άγιος Γεώργιος θεωρείται προστάτης του Πεζικού και του Στρατού Ξηράς, ενώ είναι και ο προστάτης Άγιος της Αγγλίας. Επίσης, θεωρούταν Άγιος προστάτης των Σταυροφόρων και των Προσκόπων. Ως πολεμικός άγιος και ελευθερωτής συγκεντρώνει πολλές θαυμάσιες διηγήσεις και παραδόσεις, από τις οποίες η σπουδαιότερη είναι αυτή που μιλάει για το φόνο του δράκοντα και της σωτηρίας της βασιλοπούλας. Το θηρίο αυτό φυλούσε το νερό μιας πηγής κοντά στη Σιλήνα στη Λιβύη και το άφηνε να τρέχει μόνον όταν έβρισκε κάποιον άνθρωπο να φάει. Οι κάτοικοι της περιοχής όριζαν με κλήρο το θύμα του δράκοντα. Ολόκληροι στρατοί είχαν αντιταχθεί με αυτό το τέρας, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Ο κλήρος έφερε και την σειρά της βασιλοπούλας, την οποία έσωσε ο Άγιος Γεώργιος φονεύοντας τον δράκο.

Πρώτος τη βιογραφία του έγραψε ο Πάπας Γελάς στο Acta Sancti Georgii (496), ενώ ακολούθησε ο Άγιος Ανδρέας από την Κρήτη. Η συριακή Εκκλησία από τον 4ο αιώνα τον κρατούσε σε μεγάλη εκτίμηση. Λόγω της ιπποτικής του συμπεριφοράς, ο Άγιος Γεώργιος έγινε δημοφιλής στην Ευρώπη κατά το 10ο αιώνα, με αποτέλεσμα κατά το 15ο αιώνα η γιορτή του να είναι ίση σε σημασία και δημοφιλία με αυτή των Χριστουγέννων. Στο Συμβούλιο της Οξφόρδης το 1222, η ημέρα του Αγίου Γεωργίου κηρύχθηκε επίσημη αργία και το 14ο αιώνα έγινε προστάτης Άγιος της χώρας. Είναι επίσης ο προστάτης Άγιος της Μόσχας, της Αραγονίας, της Γεωργίας και της Καταλονίας, ενώ μέχρι το 18ο αιώνα ήταν και της Πορτογαλίας. Ο Άγιος Γεώργιος, όντας προστάτης Άγιος της Αγγλίας και έφιππος, εθεωρείτο από τον σχετικό θρύλο και ως προστάτης Άγιος των ιπποτών της Στρογγυλής Τράπεζας.

Προφητείες του Πατροκοσμά

Έμαθα πως με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθενε Έλληνες, δεν είσθενε ασεβείς αιρετικοί, άθεοι, αλλ’ είσθενε βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και είσθενε τέκνα και θυγατέρες του Χριστού μας.» Διδαχή του Κοσμά του Αιτωλού (Α , 1, Ι. Μενούνου, σελ. 120)

Έχουν ακουστεί διάφορα για τον Πατροκοσμά, δεν θα τον έλεγα προφήτη αλλά σίγουρα ήταν διορατικός.

«Θαρθη καιρος που δεν θα υπάρχη αυτη η αρμονία που εινε σήμερα μεταξυ λαου και κλήρου».

«Οι κληρικοι θα γίνουν οἱ χειρότεροι και οι ασεβέστεροι των ολων».

«Θά βγούν πράγματα από τά σχολεία πού ο νούς σας δέν φαντάζεται».

«Θά δήτε στόν κάμπο αμάξι χωρίς άλογα νά τρέχη γρηγορώτερα από τόν λαγό».

«Θάρθη καιρός πού θά ζωσθή ο τόπος μέ μιά κλωστή».

«Οι άνθρωποι θά μείνουν πτωχοί, γιατί θά γίνουν τεμπέληδες».

«Θαρθή καιρός πού οι άνθρωποι θά ομιλούν από ένα μακρυνό μέρος σέ άλλο, σάν νάνε σέ πλαγινά δωμάτια, π.χ. από τήν Πόλι στή Ρωσία».

«Θά δήτε νά πετάνε άνθρωποι στόν ουρανό σάν μαυροπούλια καί νά ρίχνουν φωτιά στόν κόσμο. Όσοι θά ζούν τότε θά τρέξουν στά μνήματα καί θά φωνάξουν: Εβγάτε σείς οι πεθαμένοι νά μπούμε μείς οι ζωντανοί».

«Το κακο θα σας ερθη απο τους διαβασμένους».

Το τελευταίο μου θύμισε έναν άλλο διορατικό:

Ο Άγιος Δημήτριος

Ο Μυροβλήτης Δημήτριος, ο προστάτης των φτωχών, ο πολιούχος και υπερασπιστής της Θεσσαλονίκης, ανήκει στους πιο ένδοξους και λαοφι­λείς Αγίους της Ορθοδοξίας.

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, γύρω στο 280 μ.Χ., επί αυτοκράτορος Διοκλητιανού. Καταγόταν από αριστο­κρατική οικογένεια.Σε νεαρή ηλικία έγινε αξιωματικός του Ρωμαϊκού Στρατού και διακρινόταν για την πολυμάθεια του, την αρρενωπή ομορφιά του, την καθαρότητα της καρδιάς του και τη γλυκύτητα του χαρακτήρα του. Τα μεγάλα ψυχικά του χαρίσματα τον οδηγούσαν στην αναζήτηση του Yψηλού, του Ωραίου, του Αληθινού και τον έφεραν στο Χριστιανισμό. Έγινε ένθερμος οπαδός της χριστιανικής αλήθειας και κήρυκας της.

Συγκέντρωνε, κρυφά, μεγάλες ομά­δες χριστιανών - κυρίως νέων - στις υπό­γειες στοές της λεγόμενης Χαλκευτικής Στοάς και τους δίδασκε το λόγο του Θεού. Έγινε χρυσή σάλπιγγα της Χριστιανοσύνης, μυστογράφος της Θείας Χάριτος και πολέμιος της υπο­κρισίας και του ψεύδους των ειδώλων.

Σε μια τέτοια μυστική, αλλά θεία συγκέντρωση, συνελήφθη και οδηγή­θηκε στα ανάκτορα μπροστά στον έ­ξαλλο αυτοκράτορα.

ο Δημήτριος στάθηκε άφοβος μπροστά του και του είπε ότι είναι α­πό τους πιο πιστούς στρατιώτες του, αλλά είναι υποχρεωμένος να ομολο­γήσει - ως έντιμος υπήκοος και στρα­τιώτης - όλη την Αλήθεια. Είπε λοιπόν στον αυτοκράτορα:

«Η ειδωλολατρία, με τη δεισιδαι­μονία της, την ψεύτικη πίστη της και την ακόλαστη ηθική της, είναι εκείνη που προπαρασκεύασε την οικογενεια­κή έκλυση, την κοινωνική εξαχρείωση και την πολιτική κατάπτωση. Αρνού­μαι, επομένως, βασιλέα μου, να προ­δώσω τη Θρησκεία μου, το Χριστό μου, που όχι μόνο μου δίνει την ηθι­κή λύτρωση και την αιώνια ζωή, αλ­λά ανοίγει και οδούς δόξας και ισχύος στις κοινωνίες και στα κράτη. Γιατί ε­ξαγνίζει τις προαιρέσεις, προάγει τη δι­καιοσύνη και την αυταπάρνηση , κα­ταρτίζει τους υπηρέτες του λαού άρχο­ντες και τους πολίτες καθιστά φιλόνο­μους και πειθαρχικούς».

Ο Διοκλητιανός εξοργισμένος διέ­ταξε να φυλακίσουν τον Δημήτριο. Ήθελε να τον αφήσουν να πεθάνει στη φυλακή από τις κακουχίες και τις στε­ρήσεις και να μην του δώσει την ευκαι­ρία να αγωνιστεί στο Στάδιο και να πεθάνει από αθλητικό μαρτύριο, για να μην τον κάνει ακόμα πιο αγαπητό στους ομοπίστους του.

Εκείνες τις μέρες θα γίνονταν α­θλητικοί αγώνες στο Στάδιο της Θεσ­σαλονίκης που θα τις τιμούσε και ο αυτοκράτορας με την παρουσία του. Ανάμεσα στους αγωνιστές ήταν και ο Λυαίος. Ο ασυναγώνιστος! Κανένας δεν ήθελε να τον ανταγωνιστεί, γιατί ήξερε το βέβαιο τέλος του.

Όταν άρχισαν οι αγώνες, ο κήρυκας ζητούσε ανταγωνιστή του Λυαίου. Κανένας όμως δεν παρουσιαζόταν. Τό­τε, ο αυτοκράτορας, σκέφθηκε να εκ­μεταλλευτεί τη δύναμη του Λυαίου κατά των χριστιανών. Με εντολή του ο κήρυκας φώναξε: «Ποιος από τους χριστιανούς, που πιστεύει στο μοναδι­κό Θεό του, έχει το θάρρος να αγωνι­στεί με τον Λυαίο που τον προστατεύ­ουν οι θεοί του;».

Μόλις ακούστηκε η φράση αυτή, έ­νας πανέμορφος έφηβος - ο Νέστωρ -π ου ήταν μαθητής του Δημητρίου, έ­τρεξε στη φυλακή για να συμβουλευ­τεί το δάσκαλο του. Του δήλωσε την απόφαση του να ανταγωνιστεί τον τρο­μερό και επηρμένο Λυαίο, για χάρη της πίστης του στο Θεό, και παρεκάλεσε τον Δημήτριο να προσευχηθεί για να γεμίσει με δύναμη και θάρρος.

Ο Δημήτριος προσευχήθηκε για λίγο μαζί του, τον ενθάρρυνε και τον βεβαίωσε για τη νίκη του. Οι αγώνες στο Στάδιο γίνονταν με άλλους αθλη­τές. Για τον Λυαίο, δεν βρισκόταν α­ντίπαλος. Κι όταν ο κήρυκας ξαναζή­τησε αντίπαλο, τότε πετάχτηκε μπρο­στά του ο πανέμορφος έφηβος, με τα μάτια που έκαιγαν από τη φλόγα της πίστης.

Ο κόσμος έμεινε άφωνος. Ακόμα και οι ειδωλολάτρες που έβλεπαν στο όμορφο παλικάρι, όχι τον αγώνα, αλ­λά το θάνατο του. Ακόμα και ο Λυαί­ος αντέδρασε και θέλησε να εγκατα­λείψει το Στάδιο λέγοντας: «Εγώ ε­παγγέλλομαι τον αθλητή κι όχι τον ασφαλή φονέα».

Ο Νέστωρ, όμως επέμενε σε σημείο που εξόργισε τον Λυαίο. Η μάχη με τα ξίφη άρχισε. Εκείνη την ώρα ο Δημή­τριος προσευχόταν με θέρμη στον Κύ­ριο του και Θεό του να κάνει το θαύμα της νίκης. Να αποδείξει τη δόξα Του στους αμαρτωλούς. Στους τυφλούς στο πνεύμα. O Νέστωρ φωνάζοντας «Θεέ του Δημητρίου βοήθα με», ρίχτηκε στη μάχη κι ενώ ο Λυαίος τον κορόιδευε, βρήκε την ευκαιρία και τον σκότωσε.

Οι ειδωλολάτρες άρχισαν να κραυ­γάζουν υστερικά και να ζητάνε το θά­νατο του Νέστορα με αποκεφαλισμό. Ο αυτοκράτορας βρέθηκε σε δύσκολη θέση, γιατί μια τέτοια πράξη δεν γινό­ταν ποτέ σε αθλητικούς αγώνες. Η λύσσα, όμως, των εθνικών ήταν μεγά­λη. Ήθελαν να προσθέσουν σε βάρος τους και την ατιμία.

Ο Νέστωρ ένιωθε ευτυχισμένος. Η πίστη στο Θεό του Δημητρίου είχε κάνει το θαύμα της. Τώρα μπορούσε να πεθάνει. Έσκυψε το κεφάλι του μπροστά στο δήμιο γαλήνιος, όμορφος, χαρούμενος και δέχτηκε τη λεπίδα του τσεκουριού.

Αμέσως μετά, μια ομάδα λογχοφόρων στρατιωτών πήγε στο κελί του Δημητρίου και του ανακοίνωσε ότι με διαταγή του αυτοκράτορα πρέπει να πεθάνει, γιατί πιστεύει σε ένα Θεό και γιατί ήταν διδάσκαλος του Νέστορα. Από την τελευταία φράση, ο Δημή­τριος κατάλαβε ότι ο Νέστορας νίκη­σε. Σήκωσε το βλέμμα του και τα χέ­ρια του στον ουρανό, ευχαριστώντας το Θεό, ενώ οι λόγχες μπήγονταν στο νε­ανικό κορμί του. Ο Άγιος Δημήτριος ετάφη στον τόπο του μαρτυρίου του. Από τον τά­φο του ανέβλυσε μύρο. Γι' αυτό ονομά­ζεται και Μυροβλήτης.

Ο πρώτος που θεραπεύτηκε από το Άγιο μύρο ήταν ο Λεόντιος, έπαρχος του Ιλλυρικού. Επίσης, ο πρώην δού­λος του Δημητρίου, ο Λούσιος, έκανε θαύματα με το αίμα του Αγίου που φύλαξε πάνω στο ρούχο του και με το δαχτυλίδι του.

Ο Άγιος Δημήτριος θεωρήθηκε φρουρός της Θεσσαλονίκης, της οποί­ας είναι ο πολιούχος. Αγωνίστηκε πά­ντα μαζί με το λαό της σε διάφορες ε­πιδρομές βαρβάρων μέχρι και πρόσφα­τα. Πολλοί είδαν στον ουρανό τον Άγιο καβαλάρη να τους δίνει θάρρος και να τους οδηγεί στη νίκη και τη λευτεριά. Ο Άγιος Δημήτριος είναι συνώνυμος με τη Νύμφη του Θερμαϊ­κού. Με τη γενέτειρα πόλη του που τόσο αγάπησε.

Ελληνορθόδοξο Φώς

Eυκαιρία να επαναφέρω και να διορθώσω κάποιες προηγούμενες αντιχριστιανικές τότε σκέψεις μου.

---

Οφείλω να ομολογήσω ότι το παρακάτω το βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον:

Αποσπάσματα από http://clubs.pathfinder.gr/vatopaidi/336316

Θα ξεκινήσω από το αίτιο αυτής της νέας κατάστασης:

Πριν φτάσουμε όμως εκεί, ας δούμε με λιτό, αλλά ουσιαστικό τρόπο τα προ Χριστού, τα προ Χριστού ελληνικά δεδομένα, που ενδεικνύουν (για όσους έχουν καλή διάθεση και αφετηρία τον ελληνισμό) και αποδεικνύουν (για όσους έχουν διαφορετική αφετηρία) ότι η ένωση του ελληνικού φωτός και του ορθοδόξου, γεννά το ελληνορθόδοξο μοναδικό φως στην οικουμένη. Της πίστης και της κατανόησης. Της πίστης ως κάθετη συνιστώσα και της κατανόησης, ως οριζόντια, που συνθέτουν τον ισοσκελή σταυρό, το σύμβολο της αρμονίας.

Οι μοναχοί σε αυτήν την νεοελληνική κατάσταση βρίσκονται αντιμέτωποι με τον Ελληνισμό (με το θήλυ) όπως και οι πρώτοι χριστιανοί.

Της πίστης και της κατανόησης.

Από την τυφλή πίστη περνάμε στην κατανόηση και στον Ελληνικό τρόπο προσέγγισης του θείου.

Για να δούμε τι κατανοούμε:

Γιαυτό και ο Αισχύλος στην τραγωδία του Προμηθέας Δεσμώτης, αναφέρει σχετικά: ο λυτρωτής του Προμηθέα θα είναι Υιός Θεού και Υιός Παρθένου, ο οποίος μάλιστα «παρθενογέννητος ούτος Θεάνθρωπος θα καταλύσει το κράτος των παλαιών θεών και θα αφανίσει αυτούς και τη δύναμη τους» (στίχ. 908 εξ., 920 εξ.). Επισημαίνεται ακόμη σε αποκαλυπτική συζήτηση στην τραγωδία ότι ο Μεσσίας θα έλθει μετά από 13 γενεές. Αν θεωρήσουμε πώς η τραγωδία διδάχθηκε περίπου το 430 π.Χ., και ότι μια γενιά υπολογίζεται περίπου σε 30-35 χρόνια, τότε ή προφητεία εκπληρώνεται πράγματι στα χρόνια του Κυρίου Ιησού Χριστού.

Στην ίδια πάντα τραγωδία, ο Ερμής προλέγει στον Προμηθέα ότι δεν θα πάρουν τέλος τα βάσανα του, παρά μόνο όταν φανεί κάποιος θεός ο οποίος με τη θέληση του θα κατέβει στα σκοτεινά βάθη του Άδη για να γίνει ιλαστήριο θύμα και να λυτρώσει τον άνθρωπο (στίχ. 1026 κ.ε.).

Αν ακολουθήσουμε τη νοητή γραμμή, που συνδέει τον Προμηθέα και το φως που έφερε στον κόσμο (ως εωσφόρος) με την προτεινόμενη κλίμακα προς άνοδο, βλέπουμε την έρπουσα κίνησή του. Είναι ο όφις ο έρπων. Έρχεται ο σοφός (άνδρας) όρθιος και λυτρώνει τον άνθρωπο. Τον ανορθώνει, τον ανασταίνει. Τον ανεβάζει στο επόμενο επίπεδο ζωής, όπου ουκ εστίν πόνος ή θλίψη (θάνατος), αλλά ζωή ατελεύτητος.

Ερχόμενος ο δεύτερος εωσφόρος, ο Υιός του Θεού, λυτρώνει τον Προμηθέα Δεσμώτη, (κατά Αισχύλο) φωτίζει τον από το σπήλαιο εξελθόντα φιλόθεο και φιλόσοφο άνθρωπο, (κατά Πλάτωνα) κόβει τα δεσμά, τον ομφάλιο λώρο αναγεννώντας τον άνθρωπο στην διάσταση του Θεού, περνώντας την ζωή υπό τον θάνατο, στην Ζωή της αθανασίας.

Ώστε ο προσεγγιζόμενος και βιούμενος Θεός από τον Ηράκλειτο: ‘’καθ’ ό,τι κοινωνήσωμεν, αληθεύομεν, ά δε αν ιδιάσωμεν, ψευδόμεθα’’, να μην μείνει αλήθεια στην ελληνική θεωρία, αλλά στον ορθόδοξο τρόπο ζωής, πράξη και όχι φαντασία.

Ο Εωσφόρος δεν είναι ο σκοτεινός έκπτωτος αρχάγγελος αλλά η γνώση και η διανοητική δύναμη του ανθρώπου, κάτι από Γιούνκ δηλαδή, όπου προσδιορίζει το συλλογικό αρχέτυπο του Εωσφόρου ως την προβαλλόμενη σκιά του ανθρώπου.

Ο Χριστός δεν ήρθε να νικήσει τον Εωσφόρο αλλά για να τον ελευθερώσει.
 Περιέργα πράγματα.